Duda wśród przyjaciół

Zauważyłem, że dziś wreszcie nastąpił cud i porozumiała się lewica z prawicą, media reżimowe z niepokornymi, blogerzy z posiadaczami opłacanych przez władzę kont na Twitterze, ludzie rozsądni naprawdę z rozsądnymi w cudzysłowie. A wszyscy razem, uskrzydleni niespodziewaną zgodą, zaśpiewali pieśń, z której wybija się skandowany refren – „Duda przegrał debatę”. Wcześniej jeszcze przegrał z Tadlą, choć widziałem coś zupełnie innego. Skoro jednak nawet nieliczne osoby, z których zdaniem się liczę, też uznały, że nie dał sobie rady w starciu z panią, która rozpłakałaby się w przypadku doliczenia czasu… Nic, wróćmy do debaty.

Nieważne już nawet, kto wygrał – czy Komorowski, bo nie przyszedł, a zamiast tego pogadał sobie o niczym z dziennikarzami, czy Palikot, w którym funkcyjni widzą męża stanu, czy któryś z antysystemowców, to sprawa drugorzędna.

Duda przegrał, bo zbyt wyreżyserowany.
Duda przegrał, bo nieautentyczny.
Duda przegrał, bo machał rękami.
Duda przegrał, bo telewizja nie pokazywała, jak macha rękami.
Duda przegrał, bo mówił o patologiach, o których wszyscy wiemy.
Duda przegrał, bo się zbyt dobrze przygotował.
Duda przegrał, bo się zbytnio odróżniał.
Duda przegrał, bo się nie wyróżniał.
Duda przegrał, bo przyszedł.
Duda przegrał, bo nie wszedł  w interakcję.
Duda przegrał, bo wszedł w interakcję.

Mógłbym tak jeszcze długo, do każdego zdania przypisując autora/autorów, argumentację i kontrargumentację. Sam wolałbym, aby Duda parł do przodu z siłą Kowalskiego, radykalizmem Brauna i książką Sumlińskiego w ręku. Niemniej jakoś tak się ciągle dzieje, że, cholera wie, czemu, ludzie w swej masie nie szukają wcale tego, co ja chciałbym znaleźć. Tymczasem znajdujemy się w sytuacji mocno rozpaczliwej, o czym wszyscy właściwie wiedzą. Być może wygodniej jest źródeł przyszłej porażki, a może i upadku nawet szukać w jakichś niuansach. Tyle tylko, że jeśli Duda przegra wybory, to raczej nie dlatego, że wyglądał jak prezydent z zagranicznego filmu. To całkiem dobra kontra wizerunkowa do Komorowskiego, malowanego jako wzór autentyzmu, poczciwy wujek narodu, co to czasem coś palnie, ale za to jest swojski jak zwyczajna po obniżeniu standardów produkcji. Jeśli przegra wybory, to nie dlatego, że mówił w telewizji o problemach, które każdy zna, a w których ludzie czują się przez władzę opuszczeni. Ten zarzut, sformułowany przez Marka Pyzę, rozbroił mnie najbardziej.

Andrzej Duda tymczasem przyszedł i, mając mało czasu, godnie i mocno powiedział, co miał do powiedzenia. Czy można było lepiej? Pewnie tak, zawsze można. Rozpiętość zarzutów potwierdza stare powiedzenie, że jeszcze się taki nie narodził, co by każdemu dogodził. Duda natomiast wczoraj miał okazję dotrzeć do dużej grupy osób, do której normalnie ze swoim przekazem nie docierał i zaprezentować się jej na tyle dobrze, na ile formuła „1 z 10” pozwoliła. Wykorzystał ją. Tymczasem od debaty natrafiam na żale, że nie zajmował się wystarczająco mocno przekonywaniem przekonanych.  Myślę, że najlepszym lekarstwem na to powszechne, jak widzę, rozczarowanie Dudą w szeregach jego wyborców  będzie druga kadencja Bronisława Komorowskiego, nad którą prace trwają już od dawna we wszystkich powołanych do tego instytucjach.