JOW po brytyjsku

Brytyjski przykład pokazuje, że być może jednak największa zaletą systemu "zwycięzca bierze wszystko" jest stabilność. Jednomandatowe okręgi wyborcze premiują największe partie, co z kolei często eliminuje potrzebę tworzenia rządowych koalicji i związanych z tym paraliżów i impasów. Zwycięzcy wyborów są więc w pełni odpowiedzialni za swoje rządy i mogą realizować swój program. W ciągu ostatnich stu lat tylko czterokrotnie zdarzyło się, by partia, która wygrała wybory, nie uzyskała większości mandatów w Izbie Gmin. 

Od tego czasu poparcie dla partii Farage'a zdecydowanie zmalało, ale nadal utrzymuje się na wysokim poziomie 12-15 procent - wystarczająco dużo, by być trzecią siłą w kraju. Według wszelkiego prawdopodobieństwa, poparcie to nie znajdzie jednak odzwierciedlenia w liczbie zdobytych przez partię mandatów. Nawet najbardziej optymistyczne prognozy nie dają prawicowemu ugrupowaniu więcej niż dwadzieścia miejsc w 650-osobowej Izbie Gmin. Te bardziej realistyczne mówią o dwóch lub trzech. Prawdopodobnym scenariuszem jest także to, że partia, na którą zagłosować ma ponad 4 miliony ludzi, nie doczeka się ani jednego reprezentanta w brytyjskim parlamencie.