Dlatego przygotowując okładkę tego wydania „Plusa Minusa" i poszukując czytelnego znaku pokazującego zagrożenie islamizacją, także my wybraliśmy Pałac Kultury. Tej budowli ignorować się nie da.

Jednak to, co się działo podczas obchodów rocznicy wybudowania pałacu, wywołało moje zażenowanie. Upiorny „prezent", który sowiecka władza przybiła jak stempel w centrum stolicy Polski, stał się nagle najbardziej uwielbianą budowlą. Przekonywano nas, jak doskonale wpisuje się w otoczenie, jak świetnie wskazuje, gdzie jest centrum miasta, jak bardzo przydatne instytucje mają w nim siedzibę. Niemalże dziękowano Stalinowi za podarunek.

Rozumiem, że są takie redakcje i tacy redaktorzy, dla których Pałac Kultury to swego rodzaju pamiątka rodzinna. Ja też mam do niego swego rodzaju sentyment. Od najmłodszych lat budzę się i zasypiam, widząc jego iglicę. „Kapik na pajacu" – tak określiłem ją jako dzieciak, gdy słowa „kapik" używałem, mówiąc o patyku.

Przez wiele lat chodziłem do Pałacu Młodzieży (mieszczącego się w jednym ze skrzydeł PKiN) na zajęcia plastyczne i sportowe, do dziś pamiętam podniecenie, gdy przeprowadzano nas podziemnymi korytarzami na występy dla rodziców do Sali Kongresowej. Najsilniejsze może wspomnienie dotyczy jednak roku 1986, gdy wraz z całą klasą urwaliśmy się ze szkoły po studniówce do pałacu, aby najeść się, popić i potańczyć do późnej nocy w nieistniejącej już restauracji Trojka przy dźwiękach tandetnych przebojów zespołów typu Bayer Full.

Sentymentów jest więc co niemiara. Ale pamiętam, że to przede wszystkim – cytując Tadeusza Konwickiego – „statua niewolności". Konwicki budował mit Pałacu Kultury. Tyle że był to mit budowli ponurej i obrzydliwej, budzącej kiedyś „strach, nienawiść, magiczną zgrozę", a potem przypominającej „zżarty przez grzyb i pleśń stary szalet".

Na początku ubiegłego wieku Rosjanie wybudowali w centrum Warszawy sobór św. Aleksandra Newskiego. Jego dzwonnica – tak jak obecnie Pałac Kultury – należała do najwyższych budowli w mieście. Nie ukrywano, że to symbol carskiego panowania nad „krajem zachodniorosyjskim". Trudno się więc dziwić, że po odzyskaniu niepodległości przez Polskę cerkiew szybko rozebrano.

Rozumiem zatem racje tych, którzy także Pałac Kultury chcieliby rozebrać – po to, by zagrać na nosie wielkoruskiemu imperializmowi, przy okazji symbolicznie pokazując, że Polska jest znów niepodległa.

Ale się nie upieram. Wystarczy, jeśli nie będę musiał wysłuchiwać egzaltowanych zachwytów nad kiblem postawionym przez Stalina.

http://www4.rp.pl/Plus-Minus/307249995-Dominik-Zdort-Palac-Kultury-statu...