Czeskiego antykomunistycznego oporu zbrojnego nie da się porównywać pod względem rozmiarów z wojnami partyzanckimi jakie toczyły się wówczas w Polsce, krajach bałtyckich, na Ukrainie i na Bałkanach. Warto jednak pamiętać, że to właśnie w Czechosłowacji doszło do pierwszych masowych protestów społecznych, jakie po śmierci Stalina rozlały się po Europie Środkowo-Wschodniej.
Komuniści znad Wełtawy i Dunaju chlubili się tym, że swą rewolucję przeprowadzili własnymi siłami, bez pomocy „bratnich” dywizji Armii Czerwonej. Komunistyczna Partia Czechosłowacji (KPCz) cieszyła się autentycznie dużym poparciem – w wyborach w maju 1946 roku zdobyła 38 procent głosów. W pierwszych powojennych latach (1945-1948) sprawowała rządy wspólnie z demokratami, pilnie dbając o przejęcie kontroli nad resortami siłowymi. Już wówczas, pod pretekstem walki ze słowackim separatyzmem, rozpoczęto prześladowania Kościoła. W 1945 r. aresztowano biskupów słowackich – Jána Vojtaššáka i Michala Buzalkę. Prasa katolicka, zarówno na Słowacji jak i w Czechach była poddana cenzurze.
Rewolucja
Lojalna współpraca ugrupowań demokratycznych z wielbicielami Stalina nie była dobrym pomysłem na przetrwanie. W lutym 1948 roku doszło do przewrotu – komuniści wyprowadzili na ulice tysiące bojówkarzy, wymuszając zmiany w rządzie.
Wkrótce w urzędach i instytucjach państwowych rozpoczęła się czystka i usuwanie osób o „niesłusznych” poglądach. Partia socjaldemokratyczna została wchłonięta przez komunistyczną, inne ugrupowania zdelegalizowano lub zamieniono w satelickie twory.
Czechosłowacja oficjalnie dołączyła do bloku sowieckiego.
W kraju rozszalał się terror. Ogółem w okresie rządów komunistycznych (1948-1989) za „przestępstwa” o charakterze politycznym skazano 260 tysięcy osób, a różnorakie formy represji (utrata i zakaz wykonywania pracy, przymusowe przesiedlenia, konfiskata majątku itp.) dotknęły dwóch milionów ludzi. Liczba udokumentowanych egzekucji z powodów politycznych sięga 248, ponadto tysiące ludzi zmarło w więzieniach lub zostało zamordowanych bez wyroku.
Z drugiej strony masowy był napływ chętnych w szeregi komunistów. Już w 1948 roku liczebność KPCz szacowano na 2 535 tys. członków.
Godzina próby