Kolejne odsłony protestów przeciw rządowi przybierają formy coraz bardziej karykaturalne. Łapią chwilowy wiatr w żagle i coraz prędzej się spalają. KOD nie zbiera już frekwencji. Za chwilę Czarne Marsze będą niszą. Bo nie przystają do rzeczywistości, a każdy protest wymaga wysiłku. Kiedy pierwsza mobilizacja przemija, a przyczyny protestu okazują się nie takie inspirujące, jak na początku, z grupy protestujących pozostaje tylko garstka najbardziej zacietrzewionych.

Jeśli Natalia Przybysz mówi prawdę, nie zmyśla, nie konfabuluje, to znaczy, że jakiś czas temu zabiła swoje nienarodzone dziecko z czystego wygodnictwa. Podkreślam - zaufanie do wynurzeń postępowych kobiet mam wybitnie ograniczone, więc dopuszczam też taką myśl, że Natalia P. pochwaliła się publicznie swym życiowym dokonaniem, aby wspomóc "czarny protest". No, ale załóżmy, że jednak Natalia P. mówi prawdę i rzeczywiście pojechała za granicę, żeby tam, bez zbędnego zachodu, zabito jej maleńkie dziecko.

W audycji, między innymi, o CETA, globalizacji, NATO i suwerenności Polski

Zajawki audycji 783 (niedzielnej)

Kijowska Ruś ma wielkiego historycznego pecha. Klątwa jakaś nad nią wisi. Jak millenium temu zawezwała Waregów, by nimi rządzili, tak do tej pory z niewoli się wydobyć nie mogą. Jak nie kniaziowie, to Mongołowie. Jak nie Tatarzy, to znów oligarchowie (potomkowie tamtych kniaziów, częściowo spolonizowani, a później to sfrancuszczeni chyba). Potem bolszewia, a potem znów oligarchowie obecni. Na jaki okres nie spojrzeć to rządzi tam spółka satrapów. Zawsze zjeżdżali się ludzie niemiłego autoramentu do zarządzania tym bogactwem i wyzyskiwania najdrobniejszych.

Że TVN i Wyborcza za szmatławe propagandówki uchodzą, to oczywistość oczywista. Szyją nićmi tak grubymi, że już nikt o zdrowych zmysłach infościeku poważnie nie bierze. Ale TVP – po zmianach – miało przestać spełniać rolę masowej ujadaczki. I co? I powiedzmy nieskromnie: jajco!

Już pierwszy listopada, święto „Wszystkich Świętych” i okres szczególnej pamięci za naszych zmarłych. Ta pamięć... to jak wspominamy wszystkich tych którzy odeszli przed nami do (jak wierzymy) lepszego świata... to, co myślimy o utraconych naszych bliskich, krewnych, przyjaciołach, rodakach i to jak dbamy o miejsca ich pochówku – myślę – najlepiej świadczy o naszej chrześcijańskiej kulturze i naszym człowieczeństwie.

Onegdaj  w swoim tekście "Jak unikać opętania?" [1] napisałem m.in.:

(tekst uzupełniony)
---------------------------------