Wszędzie Żyd!

Ładnych kilkanaście lat temu rozmawiałem o polityce z jednym z kolegów i jakoś tak zeszło na wybory prezydenckie z roku 1995, pierwsze. Ja jeszcze głosować nie mogłem, dzięki czemu los oszczędził mi głosowania na Wałęsę przeciwko Kwaśniewskiemu, kumpel o rok starszy, więc już w głosowaniu wziął udział. Tyle tylko, a dodajmy, że kolega mój był, przynajmniej wówczas, szczerym patriotą o poglądach dość konserwatywnych, jego głos otrzymał Aleksander Kwaśniewski. Jak to się stało? Jak sam powiedział „już wiedział, że Wałęsa to Żyd, a o Kwaśniewskim jeszcze nie wiedział.”. Ta zabawna na swój sposób (choć i pewnie wiele osób może się tu zatroskać nad polskim antysemityzmem) historia przypomniała mi się w kontekście ostatniej dyskusji na temat rodzinnych powiązań Andrzeja Dudy. Z Wałęsy Żyda próbowało zrobić „Nie”, może zresztą dzięki temu udało się urwać mu tych kilka rozstrzygających głosów, teraz, nie tylko w tej sprawie, obowiązki przejął Tomasz Lis. I jedzie, i co więcej nie trafia w próżnię, bo już mi pisze ktoś na Twitterze, ze „to wbrew pozorom ważna sprawa, bo obecny prezydent nie ma nic wspólnego z Żydami”.

Cóż, dla mnie osobiście nie jest największym problemem, czy ktoś ma coś wspólnego z Żydami, czy też nie ma, kłopot (i rozróżnienie) zaczyna się wtedy, gdy chodzi o osoby powiązane a) ze środowiskiem inteligenckim, choćby i z Unii Wolności; b) z bezpieką – a literki przypisałem oczywiście najzupełniej losowo. Owszem, gdyby w kamienicy, gdzie dajmy na to mieszka pan Andrzej, ktoś z sąsiadów powiedział „My tu wszyscy z Unii Wolności”, trochę byśmy się pozastanawiali, czy to zwycięstwo Jarosława Kaczyńskiego, czy Tadeusza Mazowieckiego i pewnie nie znaleźlibyśmy jednej i oczywistej odpowiedzi. Jednak na razie w naszej pamięci została zupełnie inna wypowiedź, brzmiąca „My tu wszyscy z resortu” – i nie chodziło wcale o sąsiadów pana Dudy, rzecz bowiem działa się w 2010 roku.

Cała kampania wyborcza obozu prezydenckiego, odwołuje się z jednej strony do najniższych instynktów i w obrzydliwy sposób wykorzystuje różne zjawiska, dotąd równie mocno nadymane, co zwalczane. Z drugiej strony opiera się na zasadzie wznoszenia okrzyku „łapaj złodzieja”, ponieważ główne kierunki ataku zdają się głównie neutralizować trupy w szafie Bronisława Komorowskiego. Popatrzmy – rodzina żony z nazwiskiem zmienionym w czasie wojny (żaden wstyd) i pracą w bezpiece po wojnie neutralizowana Julianem Kornhauserem i Unią Wolności; niejasna rola syna prezydenta w aferze SKOK Wołomin (redaktor Piasecki według najlepszych postsowieckich standardów po prostu zakończył wcześniej rozmowę z Jackiem Kurskim, gdy ten rozpoczął temat, te 11 sekund przejdzie do historii polskiego dziennikarstwa)… Brak tylko oskarżeń o powiązania z WSI, ale mamy wciąż prawie dwa miesiące do wyborów. O tym, że pan Tomasz Nałęcz, w bruździe na czole kryjący bagaż rzezi roku 1970 i 1981, jest naprawdę ostatnią osobą, która ma prawo wypominać komukolwiek przynależność partyjną, szkoda już pisać – im więcej mordów jako działacz PZPR afirmował, tym głośniej będzie teraz zwracał innym uwagę. Załóżmy optymistycznie, że to po prostu uzewnętrzniony dialog aparatczyka z własnym sumieniem.

Gdy do tego wszystkiego, do Lisa szukającego Żydów i Piaseckiego, który łapie powietrze i przerywa audycję w najciekawszym momencie dołożyć jeszcze dzieci szkolne i przedszkolne, Borowców zasłaniających lub zaklejających buzię panu, który coś tam krzyczy w sąsiednim pomieszczeniu, areszt dla gościa z krzesłem, spotkania z wyborcami zamknięte dla wyborców przypadkowych, więc niepewnych – zaczynam zastanawiać się, czy nieobecność Putina w Moskwie nie wzięła się stąd, że umiłowany przywódca Rosjan zajął się ratowaniem kampanii naszego „kandydata obywatelskiego”.  Ale zdaje się, właśnie się odnalazł, więc może oni żadnego Putina z Moskwy nie potrzebują, każdy ma swojego. Jak komediowe aniołki i diabełki, na jednym ramieniu Putin, na drugim Goebbels i jedziemy z kampanią. Musimy kończyć.