Godziemba's blog

Na początku listopada 1918 roku radykalni działacze chłopscy podjęli próbę przejęcia władzy w Tarnobrzegu.
 
      Dnia 28 października 1918 r. powstała w Krakowie Polska Komisja Likwidacyjna (PKL), która objęła rządy w Małopolsce Zachodniej.
 

Apogeum nielegalnej emigracji polskich Żydów nastąpił w drugiej połowie 1946 roku.
 

W latach 1945-1947 z Polski nielegalnie wyjechało ponad 140 tysięcy Żydów.
 
      Najważniejszymi przyczynami emigracji polskich Żydów w latach powojennych była trauma Szoah oraz perspektywa budowy państwa żydowskiego w Palestynie. W latach 1945–1947 z Polski do Palestyny wyemigrowało drogą legalną jedynie około 12 tys. Żydów, podczas gdy według szacunków Yehudy Bauera wychodźstwo nielegalne objęło około 140 tys. osób.
 

Pomimo, iż w raporcie komisji Morgenthaua – szefa amerykańskiej misji rządowej mającej na celu zbadanie traktowania Żydów w Polsce – wydarzenia we Lwowie określono mianem „ekscesów”, wiele środowisk żydowskich na świecie oskarżało Polaków o zorganizowanie pogromu Żydów we Lwowie w listopadzie 1918 roku.
 

W dniach 22-24 listopada 1918 roku doszło we Lwowie do bandyckich rozruchów, w trakcie których zginęło 44 osób, w tym 33 Żydów.
 

W listopadzie 1918 roku komendantem POW na terenie okupacji niemieckiej był Adam Koc.
 
 
       Wkrótce po zwolnieniu z obozu w Beniaminowie, na wiosnę 1918 roku ppor. Adam Koc (pseudonim „Szlachetny”) został szefem Komendy Naczelnej nr 1 POW. Równocześnie wszedł on (zamiast Tadeusza Kasprzyckiego) do Konwentu — struktury stojącej na samym szczycie konspiracji piłsudczykowskiej, mającej kierować pracami konspiracji lewicy niepodległościowej pod nieobecność Piłsudskiego.
 
 

W 1937 roku miało dojść do dwóch tajemniczych zamachów, których „bohaterem” był Adam Koc.
 
 

W lutym 1937 roku Adam Koc został szefem Obozu Zjednoczenia Narodowego.
 
 
       Jeszcze przed śmiercią Piłsudskiego w siedzibie redakcji „Gazety Polskiej” doszło do spotkania Janusza Jędrzejewicza z Adamem Kocem, Bogusławem Miedzińskim, Ignacym Matuszewskim, Henrykiem Floyarem-Rajchmanem i Mieczysławem Wyżłem-Ścieżyńskim w sprawie następstwa wojskowego po Komendancie. Jędrzejewicz odniósł wrażenie, że mając do wyboru Kazimierza Sosnkowskiego i Edwarda Rydza-Śmigłego, wspomniani opowiadali się raczej za tym pierwszym.
 
 

„Husarzy Śmierci” w latach 1920-1922 roku służyli w wojsku Litwy Środkowej.
 
      Szlak bojowy Dyonu "Huzarów Śmierci" zakończył się  w rejonie Lidy, gdzie zastało go zawieszenie broni. W obawie przez rozejściem się ochotników do domów oddział został skierowany do Teresina pod Warszawą, gdzie przez dwa miesiące odpoczywał, reorganizując swoje struktury.
 

Jednym z ochotniczych oddziałów, które zaczęto formować w końcu lipca 1920 roku był dyon „Huzarów Śmierci”.
 
       Zbliżanie się w końcu lipca 1920 roku wojsk bolszewickich do Białostocczyzny sprawiło, iż koncepcja formowania oddziałów ochotniczych znalazła żywy oddźwięk wśród mieszkańców Białegostoku i jego najbliższych okolic.