Wróciłam z Irlandii. To piękna zielona wyspa. Ciepło i duża wilgotność sprzyja bujnej roślinności. Fale morskie rzeźbią urokliwe fiordy. Niestety miasta Dublin i Cork są brzydkie. Widać na nich piętno byłej kolonii brytyjskiej. Nowa zabudowa jest ładna, lecz starówki wyglądają prawie jak tereny przemysłowe. Główna ulica zadbana lecz gdy skręcisz w boczną to brzydota rzuca się w oczy. Ponoć Anglicy nie budowali wysokich kamienic w Dublinie, aby nie były wyższe niż w Londynie. Irlandczycy kilkaset lat walczyli o niepodległość. Teraz próbują odrobić stracony w niewoli czas.

Olaboga! Aj waj! Łomatko! Finis Poloniae! Ja z synowcem na zmywak muszę! Make war, not PIS! Na barykady, ludu roboczy! Ludu, gdzie jesteś?!

Z jakiego powodu to larum? Z powodu wotum zaufania, jakiego Sejm udzielił pedeciakowi, a dzięki któremu tenże przetrwał falę uderzeniową.

Ludzie, czy to warto? To epizod, a nie koniec... historii ;-)!

Fala uderzeniowa może przekształcić się w ciąg fal uderzeniowych i towarzyszą jej zjawiska wtórne; podmuch, grzmot wahania ciśnienia... A po trzęsieniu ziemi mogą nastąpić wstrząsy wtórne...

To oczywisty truizm, że ludzie, których wyobraźnia i kaliber twórczy sprowadzają  się wysypania worka kartofli na podłogę galerii artystycznej, mogą się chwycić wyłącznie skandalu, żeby zyskać rozgłos. Jak Bozia poskąpiła talentu, to trzeba dowalić Bozi. Niejaki Rodrigo Garcia, argentyński tandeciarz, ale za to bez wstydu i hamulców, postanowił się wybić, idąc za przykładem głupka, który nasikał do słoika i wstawił krucyfiks. To znany precedens dla wszelkiej miernoty, która konia nie potrafi poprawnie narysować, ale ma ambicje na miarę Michała Anioła.

Wszyscy na ogół wiemy, że polityczna kuchnia nie pachnie szafranem, ale polityczna kuchnia tej rządzącej koalicji przebija wszystko, co dotychczas miało miejsce w Polsce po ustrojowych przemianach - pachnie tak, jak pachnie wszelka zgnilizna.