Godziemba's blog

Jeszcze przed odzyskaniem przez Polskę niepodległości rozpoczęto prace nad stworzeniem polskiej formacji policyjnej.
 
 
        W październiku 1914 roku warszawski generał-gubernator, Engałyczew, na spotkaniu z przedstawicielami środowisk aktywistycznych w stolicy zaproponował utworzenie Straży Obywatelskiej miasta stołecznego Warszawy i przekazanie jej części kompetencji policyjnych. Jakkolwiek potem Rosjanie wycofali się z tej propozycji, zrobiony został pierwszy krok w celu utworzenia polskich jednostek policyjnych.
 
 

Polskie czołgi odegrały istną rolę podczas wojny 1920 roku.
 

W marcu 1919 roku utworzono pierwszą polską jednostkę pancerną.
 
        Rodowód polskiej broni pancernej sięga 1918 roku, kiedy to w szeregach II Korpusu Polskiego w Rosji utworzono pierwsze pododdziały samochodów pancernych.
 

W 1921 roku zakończył się pierwszy etap istnienia i działania defensywy politycznej w ramach Policji Państwowej .
 
 
        Wtedy to minister spraw wewnętrznych Stanisław Downarowicz zakomunikował posłom w Sejmie, że „w pełnym zrozumienia powagi niebezpieczeństwa uznają konieczność zastosowania nadzwyczajnych środków w walce z komunizmem, dania w tym celu specjalnych uprawnień administracji państwowej”.
 
 

Równolegle do wojskowych służb specjalnych powstawały formacje cywilne.
 
      Ich powstanie zapoczątkował minister spraw wewnętrznych w rządzie Rady Regencyjnej Jan Stecki tworząc namiastki policji politycznej w postaci Biura Wywiadowczego MSW, kierowanego przez Mariana Skrudlika.
 

W 1919 roku gen. Sosnkowski zdobył dominującą pozycję w Ministerstwie Spraw Wojskowych.
 
       Jednym z pierwszych kroków Sosnkowskiego jako wiceministra spraw wojskowych był udział w przygotowaniu wyprawy wileńskiej, która rozpoczęła się w dniu 16 kwietnia 1919 roku i doprowadziła po pięciu dniach do zdobycia Wilna.
 

W końcu 1918 roku gen. Sosnkowski przeprowadził udaną akcję wcielenia członków Polskiej Organizacji Wojskowej do tworzącego się Wojska Polskiego.
 

Możliwości budżetowe Polski brutalnie zweryfikowały mocarstwowe plany kierownictwa Polskiej Marynarki Wojennej z 1920 roku.
 
       W dniu 2 maja 1919 roku Sekcja Marynarki została przekształcona w Departament dla Spraw Morskich, podlegający bezpośrednio Ministrowi Spraw Wojskowych. Szefem Departamentu został kontradmirał Kazimierz Porębski, a jego zastępcą kontradmirał Wacław Kłoczkowski, którego po odejściu na stanowisko attaché wojskowego w Londynie zastąpił w lipcu 1919 roku płk. Jerzy Świrski. Wszyscy oni wywodzili się z marynarki rosyjskiej.

W dniu 28 listopada 1918 roku, w rocznicę zwycięstwa polskiej floty nad szwedzką pod Oliwą,  Józef Piłsudski utworzył „ marynarkę polską, mianując jednocześnie pułkownika marynarki, Bogumiła Nowotnego szefem Sekcji Marynarki przy Ministerstwie Spraw Wojskowych”.
 
        W momencie utworzenia Marynarki Wojennej Polska nie miała dostępu do żadnego morza, a rząd Jędrzeja Moraczewskiego kontrolował jedynie ziemie byłego Królestwa Polskiego bez Suwalszczyzny.