Krzysztof Karnkowski's blog

Jak w prawie każdy sobotni ranek słuchałem dziś audycji „Salon dziennikarski” w Radiu Warszawa Praga, w której dziennikarze kojarzeni z prawą stroną rozmawiają o różnych sprawach politycznych i obyczajowych, najczęściej zaś o tym, co w danym tygodni źle zrobiła partia Prawo i Sprawiedliwość lub jej prezes. Z pozycji życzliwych i zatroskanych oczywiście, bo z reguły są to dziennikarze związani z tygodnikiem „W Sieci”. Dzisiaj zresztą program wyjątkowo ciekawy, przyda mi się na pewno w pisaniu kolejnych tekstów – i  w tym zdaniu akurat żadnej złośliwości nie ma.

Zanim jeszcze Prawo i Sprawiedliwość ogłosiło kandydaturę Andrzeja Dudy, media pełne były domysłów, kto reprezentować będzie PiS w wyborach prezydenckich. Niektóre próbowały lansować własnych kandydatów, inne skupiły się na profilaktycznej krytyce osób, którym plotki przypisywały udział w wyścigu do „dużego pałacu”. Nazwisko Dudy w tych dyskusjach pojawiało się rzadko. Gdy było jasne, że to on podejmie walkę z Bronisławem Komorowskim, pojawiły się obawy, że jest on osobą mało rozpoznawalną, to zaś przesądzać miało o braku szans na wygraną, a nawet na drugą turę.

  Do środowej Gazety Polskiej Codziennie napisałem artykuł mówiący o szansach i zagrożeniach dla kampanii Andrzeja Dudy, głównie przez pryzmat działań urzędującego prezydenta i jego otoczenia. Tekst nie zdążył jeszcze pojawić się w formie papierowej w kioskach, a już ktoś życzliwy z najbliższych współpracowników znowu postanowił strzelić Komorowskiemu w stopę.

Jako dziecko, gdzieś w okolicach końcówki nominalnego PRL byłem wielkim fanem polskich kabaterów. Dziś brzmi to trochę żenująco, zwłaszcza w kontekście dalszych losów tego zjawiska, niemniej wówczas, tuż przez zachłyśnięciem się muzyką, zaliczyłem i taki okres w swoim życiu. A że głównym źródłem twórczości kabaretowej była wówczas Trójka, naturalną koleją rzeczy bardzo dużo kontaktu miałem z kabaretem Elita, obecnym na antenie za sprawą audycji w głównych pasmach, poświęconych satyrze – w piątkowe wieczory i niedzielne poranki.

Éamon De Valera – irlandzki polityk, mąż stanu, który odegrał decydującą rolę w ukształtowaniu się Irlandii jako niepodległego państwa. Uczestnik antybrytyjskiego Powstania Wielkanocnego, twórca partii Sinn Féin, uczestnik wojny domowej (o której wywołanie, nie bez powodu) jest oskarżany, więzień polityczny, wreszcie – twórca partii Fianna Fáil, lider opozycji, wieloletni premier i najstarszy urzędujący prezydent europejskiego państwa.

Ładnych kilkanaście lat temu rozmawiałem o polityce z jednym z kolegów i jakoś tak zeszło na wybory prezydenckie z roku 1995, pierwsze. Ja jeszcze głosować nie mogłem, dzięki czemu los oszczędził mi głosowania na Wałęsę przeciwko Kwaśniewskiemu, kumpel o rok starszy, więc już w głosowaniu wziął udział. Tyle tylko, a dodajmy, że kolega mój był, przynajmniej wówczas, szczerym patriotą o poglądach dość konserwatywnych, jego głos otrzymał Aleksander Kwaśniewski. Jak to się stało? Jak sam powiedział „już wiedział, że Wałęsa to Żyd, a o Kwaśniewskim jeszcze nie wiedział.”.

Prezydent spotkał się z dziećmi i dał im lekcję wychowania obywatelskiego, całkiem zresztą uczciwą – człowiek władzy nie musi ograniczać się przepisami. Minister Kluzik-Rostkowska, choć już ponoć na wylocie, głos zabrała w tej sprawie mało stanowczo, ale przynajmniej nowocześnie – na Twitterze. Dzieci można zabrać na spotkanie otwarte z kandydatem (w sumie, czemu nie?), ale nie w ramach lekcji. Znów zresztą problem zdaje się leżeć nawet nie w tym, czy dzieci tam zaprowadzono, a  w tym, że dostały do potrzymania materiały wyborcze, stały się więc kampanijną dekoracją.

Ciekawy dzień. Oto poleciał Durczok, oczywiście w taki sposób, że nic tak naprawdę nie zostało załatwione – ale znając polskie realia, na tym afera się skończy. Za ukrywanie przestępstwa nikt nie odpowie, a czy sam Durczok będzie miał kłopoty inne, niż zawodowe, tego też nie byłbym taki pewien.

Mam swoje postne umartwienia, gdzie mi jednak do tych, którzy obejrzeli konwencję prezydencką Bronisława Komorowskiego. Ja ograniczyłem się do czytania pełnych niedowierzania twittów moich znajomych i kilu dziennikarzy, których obserwuję. Mniej więcej mogłem się domyślić, kto i co powie, a kto medialne pięć minut sławy opłaci podpisaniem listy obecności.