Krzysztof Karnkowski's blog

W sprawie oskarżonych się o rzekomą płatną protekcję podczas weryfikacji żołnierzy WSI, prowadzonej przez komisję pod przewodnictwem Antoniego Macierewicza dziennikarza Wojciecha Sumlińskiego i byłego wysokiego funkcjonariusza kontrwywiadu PRL, płk. Aleksandra L. nie doszło do przełomu, na który liczyła część obserwatorów.

Dawno w polskiej polityce nie było wydarzenia, które tak literalnie oddawałoby sens określenia „Ucieczka do przodu”. Z jednej strony bowiem nagła, jak się wydaje nie konsultowana nawet z bliskimi współpracownikami, paniczna ucieczka. Tusk zostawia za sobą partię osłabioną aferami, stojącą w obliczu wyborczej porażki i kompletnie zdemolowany, słaby kraj, sąsiadujący z państwem, na terenie którego toczy się wojna.

„Wywiady z dystansu” to malutka książeczka, postaram się więc, aby recenzja też nie była przesadnie długa. Zgodnie z tytułem jest to zbiór wywiadów, jakie w RMF FM (ale tej informacji w książce nie ma, jest tylko logo stacji na zdjęciu autora) przeprowadził Krzysztof Ziemiec pomiędzy jesienią 2013 a wiosną 2014. Zbiorek zawiera rozmowy z politykami (Jarosław Kaczyński, Kornel Morawiecki), kapłanami (m.in.

Wybory uzupełniające do senatu, które w nadchodzącą niedzielę odbędą się w trzech okręgach wyborczych, nie zajmują opinii publicznej w takim stopniu, jak wybór Donalda Tuska na przewodniczącego Rady Europy czy nadchodzące przetasowania w rządzie i Platformie. Głosowanie w okręgach 47, 73 i 82 odbywa się jednak w wyjątkowo korzystnym dla partii rządzącej terminie i może poważnie wpłynąć na dalszy rozwój sytuacji. Warto więc poświęcić mu trochę uwagi.

W prezencie na niedawną rocznicę ślubu dostaliśmy między innymi książkę Johna  Le Carré „Bardzo poszukiwany człowiek”, na podstawie której nakręcono film, grany jeszcze w kinach. Z okazji filmu wznowiono zaś książkę i tak biznes się kręci, a kółko zamyka. Czytając, pomyślałem sobie, że już nabawiłem się choroby zawodowej i nawet, gdy jakąś książką zajmuję się wyłącznie dla przyjemności (a tę lektura niewątpliwie mi sprawiła, pomimo wysiłków tłumacza, o czym za chwilę) i tak już w głowie sobie układam przyszłą recenzję, której wcale nie mam w planach.

Dostałem zamówienie na napisanie analizy szans wyborczych PiS i PO w odbywających się w niedzielę wyborach uzupełniających do senatu, które od będą się na wschodnim Mazowszu, w Rybniku i w świętokrzyskiem. To piszę, ale niezależnie od poważnego tekstu z dużą ilością wyborczych statystyk, mam kilka uwag, które bardziej pasują na bloga.

 „Szlak bojowy Legionów Polskich” ukazał się kilka miesięcy temu, by uczcić setną rocznicę powstania Legionów i wymarszu Pierwszej Kadrowej. To bardzo cenna i sprawie skomponowana pozycja, tym cenniejsza, że jej autor, Janusz Tadeusz Nowak, zdążył jeszcze poznać ostatnich żyjących uczestników tamtych wydarzeń.

Oczywiście trzeba pisać o Tusku, Ukrainie i chorobie tropikalnej, która zabiła pana z wywiadu, ponieważ jednak bloga piszę również dla przyjemności, a nie tylko z patriotycznego obowiązku, zajmę się czymś innym. Dla mnie był to bowiem tydzień Rafała Ziemkiewicza.

W tym roku mija 20 lat od powołania do życia Konwentu św. Katarzyny, porozumienia sił prawicowych, którego głównym celem było wyłonienie wspólnego kandydata zrzeszonych w nim środowisk w wyborach prezydenckich 1995. Początkowo wybierano spośród 8 kandydatów, z których czterech zrezygnowało jeszcze przed ostatecznymi decyzjami. Ostatecznie wzięto pod uwagę 4 kandydatury – Hanny Gronkiewicz-Waltz,  Leszka Moczulskiego, Jana Olszewskiego i Adama Strzembosza.

David Cameron poprosił jednego z polskich europarlamentarzystów, by opowiedział mu jakiś polski kawał polityczny. W ten sposób poznał stary już tekst o szczycie chamstwa - zagłosować na PO i wyemigrować do Anglii. A potem pomyślał sobie: "Ha, zrobimy to lepiej. Poprzemy Tuska na szefa KE i wyjdziemy z Unii!"




img. SG: http://hitchensblog.mailonsunday.co.uk/2008/04/will-dave-now-o.html