Reklama kontekstowa

Nie raz – jeszcze w czasach Niepoprawnych, ale chyba i na Blognrollu się zdarzało – musieliśmy tłumaczyć się z jakiejś reklamy, która, bez naszego udziału wyświetliła się na portalu w ramach kontekstowej reklamy google. Kto czyta, ten wie – strona internetowa udostępnia, za jakąś drobną opłatę powierzchnię reklamową dużej firmie, ta zaś zamieszcza tam reklamy według swego uznania lub zainteresowań samego internauty. Czasem prowadzi to do dość zabawnych sytuacji, jak na pewnym bardzo prawicowym i jeszcze bardziej katolickim forum, gdzie pewien nienawidzący PiS użytkownik założył temat o tym, że na portalu Niezależna.pl wyświetla mu się reklama randkowego serwisu dla homoseksualistów. Koledzy uświadomili mu, że to zawartość wybrana przez google na podstawie jego zainteresowań, dla innych użytkowników serwisu przygotowano coś innego. Gość dorobił się nowej ksywy od nazwy wspomnianej strony, wszyscy zyskaliśmy zaś anegdotę.

Z telewizją jest zdaje się podobnie. Ot, Republika udostępnia czas reklamowy firmie z zewnątrz, a ta upycha tam swoje reklamy, w które stacja nie ingeruje. Czy to dobrze, czy źle, czy po prostu kulą w płot, to temat na inną rozmowę. Bardziej interesuje mnie reakcja osób, związanych ze stacją, w której też przecież mam przyjemność czasem się pokazać. Otóż moim skromnym zdaniem wystarczyłoby wyjaśnić to mniej więcej tak, jak zrobiłem to przed chwilą i się tym dalej nie przejmować. Są argumenty za, są przeciw, zawsze ktoś będzie niezadowolony i będzie miał trochę racji, a ktoś inny zaciśnie zęby i obejrzy nawet reklamę z Owsiakiem, wiedząc, że przed i po tej reklamie zobaczy kilka faktów o jej bohaterze, których gdzie indziej nie pokażą. Tymczasem pewien znany dziennikarz śledczy, który z niejednym ubekiem wygrał i niejedną nierówną walkę w swym życiu toczył, przeżywa, jak Ziemkiewicz po grillu u Giertycha. Pamiętacie pewnie – RAZ po tym nieszczęsnym posiłku, który do dziś przypomina o sobie refluksem politycznym – całe spotkanie klubu Ronina zaczął od uwagi, jak to głupi ludzie przeżywają zupełne bzdury i bardzo się przejął swoim losem, a my przejąć mieliśmy się razem z nim. Teraz redaktor Gmyz, któremu nikt wykonania wiele razy naprawdę dobrej roboty nikt chyba nie odmówi, na krytykę nieszczęsnej reklamy reaguje całą serią tweetów, a jeden gorszy od drugiego. Ot, wrzuca zdjęcie swojej półki z książkami i pyta, ciekawe, co teraz o mnie powiedzą, skoro mam na półce to, to i to.

Ja powiem, że wszyscy dziennikarze, niezależnie od barw politycznych zdają się od czasu do czasu bardzo tęsknić za czasami, gdy poza listami do redakcji, selekcjonowanymi przez panie z działów łączności z czytelnikami nikt, przynajmniej z dołu, dziennikarzy nie oceniał, nie krytykował i nie recenzował inaczej, niż na użytek własny. A tu niestety, internet, blogerzy, twitter, facebook – zewsząd głosy ludzi, którzy się czepiają, nie rozumieją, nie doceniają. Nie twierdzę, że to akurat kłopot Gmyza, tu popisał się red. Skwieciński, o czym pisałem kilka tygodni temu, niemniej widzę problem słabej odporności dziennikarzy – również naszych – na krytykę. Naprawdę można sprawę zamknąć jednym zdaniem, a dla kogo zamknięta nie jest, to i nie będzie, szkoda nerwów i szacunku, który się przy okazji traci.

Pocieszmy się jednak wszyscy, że nasze ewentualne rozczarowanie musi być niczym przy katuszach Owsiaka, dowiadującego się, że z jego reklam kasa płynie do tak znienawidzonej przez niego stacji.