Tęcza jako franczyza

Chcieli, a tu pech – nie udało się. Tęczę chcieli postawić, w Poznaniu i w proteście. Na pl. Zbawiciela oczywiście, aby okazać solidarność warszawskiej, prześladowanej tęczy. Niestety ciemny lud Poznania rzecz zablokował. Źli ludzie mówili, że i tak się spali, ale nawet nie ma co się spalić. A szkoda, bo przecież gdyby udało się instalację umieścić, potem ktoś by ją spalił, potem zaś ktoś inny naprawił, nie za darmo przecież. Zmienił niepalne na bardziej niepalne, ale nie na tyle niepalne, by się nie spaliło znowu. Potem to spalone trzeba by naprawić, zmienić niepalne na jeszcze bardziej niepalne i tak póki pieniędzy starczy, czyli do końca świata lub zmiany władz samorządowych.

Na samą naprawę konstrukcji warszawskiej po 11 listopada wydano ponad 40 tys. złotych, na wcześniejszą – 20 tys. więcej. Ile razem, nie chce mi się szukać, ale na pewno jest to kwota, po którą warto się schylić.

Tak, pisałem już o tym, ale dziś – właśnie w kontekście finalnie niepowstałej (na razie, coś mi tu w głowie dopowiada) tęczy poznańskiej – przyszło mi do głowy, że należałoby powołać konsorcjum w składzie przedstawiciel miasta,  gość, co to naszą tęczę naprawia, sprytna artystka wreszcie, które opatentowałoby ten myk i dystrybuowało tęczę na zasadach franczyzy. Ot, taki „polish hustle” – budujesz raz, a potem kasujesz w nieskończoność, nawet nie musisz na zapałki wydawać. Kwiaty zrobią wrażliwi społecznie wolontariusze w gościnnych pomieszczeniach samorządowych instytucji kulturalnych. Do dzieła! 10% dla mnie.