Swego czasu zamiast lojalności wybrałem słuszność, no i, oczywiście, wkrótce dowiedziałem się z trzeciej ręki, że jestem masonem. W wersji light: „masz masońskie poglądy”. Jakie poglądy mam, tego dokładnie nie wiem, nie mnie oceniać. Faktem jest, że w miejsce lojalności grupowej, korporacyjnej, wybrałem na studiach lojalność wobec własnych przekonań – może zwichrowanych i głupich, ale lepiej być w zgodzie z samym sobą, niż stać się cieniem samego siebie.
Nasz premier – wasz prezydent. Nasz prezydent – wasz premier. Zasada ustalona w roku 1989 to fatum, które ciąży nad Polską aż do dzisiaj. W przeciwieństwie do Jerzego Targalskiego prognozuję, że te wybory Andrzej Duda wygra, a w każdym razie może wygrać, nawet pomimo znaczących fałszerstw wyborczych. Decyduje o tym siła młodości. Ale co dalej? Czy kolejne wybory przejmie Kukiz i partia ZEN, o której pisałem jeszcze na portalu niepoprawni.pl?
Z mieszanymi uczuciami obserwuję kampanię i kontr-kampanię za i przeciw GMO.
Otrzymuję od dawna alarmujące doniesienia od organizacji Międzynarodowa Koalicja dla Ochrony Polskiej Wsi – ICPPC. Wszyscy chyba się z nimi zetknęliśmy, gdyż działacze potrafią dotrzeć do serc i sumień. Choćby z czystej przekory jestem przeciwnikiem GMO, powinienem się więc cieszyć z tego, że są ludzie, którzy bezinteresownie podzielają mój niepokój.
Nie kochając własnej Ojczyzny, nie można jej odzyskać – tę autorską, lecz nieoryginalną sentencję chciałbym zaproponować Janowi Sowie, autorowi głośnej kilka lat temu książki pt. Fantomowe ciało króla. Peryferyjne zmagania z nowoczesną formą.
„Nie jesteśmy ćpunami, marihuana to nie narkotyk” - tak można by było podsumować wypowiedzi przedstawicieli protestujących, gdyby nie to, że zginął człowiek.
Dzisiaj Wojciech Jóźwiak polecił czytelnikom taraka.pl lekturę artykułu profesora Stanisława Bielenia (http://geopolityka.net/wp-content/uploads/2015/02/Bielen_Stanislaw_SM50.pdf), w którym ów wybitny akademik roztrząsa zagadnienie interesu narodowego. Ponieważ Wojciech zalecał artykuł jako lekturę obowiązkową, nie odmówiłem sobie kilku słów refleksji.
Andrzej Duda dał z siebie wszystko. Podczas prezentacji programu wykazał się tym właśnie, czego brakuje obecnemu strażnikowi żyrandola, czyli skłonnością do konsensusu. Program kandydata powstaje także w wyniku spotkań z wyborcami. Zawarł z wyborcami umowę, którą będzie traktował jako świętość. Zaoferował więc wyborcom coś w rodzaju instrukcji, wedle której będzie sprawował swą prezydenturę.