Czytam sobie recenzje wspominanej ostatnio pozycji literackiej Rafała A. Ziemkiewicza „Złowrogi cień Marszałka” i ręce, nogi, czułki opadają. Recenzenci albo epatują  swoim chaosem myślowym, albo rzucają kolejne „mętne frazesy wygłaszane z wielką pewnością siebie”. O szeregowych internautach toczących jedynie pianę z pyska i wylewających swe jałowe stany emocjonalne nie wspominam nawet. Przejdę zatem do spraw poważniejszych, jak Kempetai:

Dociera do nas teraz cały ten, przeczuwany od dawna, dramat, straszliwy obraz prawdy: podeptanie godności Prezydenta RP, sprofanowanie zwłok biskupów, generałów, parlamentarzystów, wysokich urzędników i młodziutkich stewardes, znieważenie Państwa Polskiego. Rozmiary tego barbarzyństwa. W grobie śp. Lecha Kaczyńskiego znaleziono szczątki dwóch innych osób. Stwierdzono zamianę dwóch ciał, a w dziewięciu trumnach fragmenty ciał należące do różnych osób.

Sytuacja taka: znajomi z podwarszawskiej komfortowej wsi postanowili zabrać wnuki do ZOO pewnej pięknej wiosennej niedzieli. Podjechali po wnuki (mieszkające w innej komfortowej podwarszawskiej miejscowości), spakowali wózek dla niemowlęcia, ciuszki na przebranie, zapas picia dla dzieci i jedzenia dla niemowlaka, zapasowe pampersy, środki pielęgnacji, repellenty, krem z filtrem (znajomi są postępowi i nowocześni!) tudzież ukochane zabawki dzieci.

Słowa niewłaściwie użyte częściej śmieszą niż budzą złość. Niekiedy jednak oprócz politowania wywołują irytację z szewską pasją włącznie, zwłaszcza gdy pojawiają się w kontekście, do którego pasują jak pięść do nosa. Przesławna „nadzwyczajna kasta” to najlepszy przykład jak retoryczny kiks może najpierw rozbawić, by chwilę potem wzbudzić przerażenie: jeśli ktoś nie potrafi ważyć słów - jak może ważyć racje decydujące czasem o ludzkim losie?

Była premier, była marszałek Sejmu, była Minister Zdrowia (a zawsze i wszędzie - polityk) w czasie, gdy rządowy Tupolew z prawie setką osób rozbił się NAD Smoleńskiem (to słowa Tuska!) tuż przed dzisiejszym przesłuchaniem przez prokuratora napisała quasi-oświadczenie. Kłamstwo miesza się w nim z niedopowiedzeniami i pomówieniami, a wszystko to podlane egzaltacją rodem z Harlekinów.